سنن - كه در جوامع حديث و غير آن‌ها متفرق بودند ، به عنوان ملحقات جمع‌آورى نموده . . . . » ملاحظه مىفرماييد كه معظم له ، ملحقات را ادامه سنن النبى معرفى فرموده‌اند ؛ يعنى اصل و ملحقات از حيث زمان از هم جدا ، ولى از حيث « سنت نبوى » هر دو يكى و با هم هستند . ثانياً : باز علامه در نوشته مختصرى - زندگى من - كه خود مرقوم داشته و در سال 1360 در مطبوعات منتشر شد ، وقتى به آثار و تأليفات خود مىرسند مىنويسند : « سنن النبى كه با ترجمه و تحقيق جناب آقاى محمد هادى فقهى در چهارصد صفحه منتشر شده است . . . » . پس چنان كه ملاحظه مىشود ، علامه قدس سره اصل و ملحقات را كتاب واحدى در چهارصد صفحه به شمار آورده‌اند ، زيرا اگر قرار باشد اصل سنن النبى به تنهايى و با حذف مدارك به طور جداگانه حساب شود ، به حدود دويست صفحه مىرسد . ثالثاً ، علامهء بزرگوار ، در حيات خود كتاب سنن النبى را به اين جانب تفويض كردند و فرمودند : « شما كتاب را زنده كرديد و به نام خود چاپ و نشر كنيد . . . » و اين معنى در بيانى كه فرزند بزرگوارشان جناب آقاى سيد عبد الباقى مرقوم داشته‌اند ، تصريح گرديده است : « به اطلاع ناشران محترم و اهل قلم مىرساند كليه امور مربوط به كتاب سنن النبى در زمان حيات مؤلف ، ابوى اين جانب ، مرحوم علامه طباطبائى ، به شاگردشان حضرت آقاى محمدهادى فقهى تفويض و واگذار گرديده است و كس ديگرى حق دخل و تصرف و ترجمه و چاپ آن را به هيچ عنوان ، بدون اجازه كتبى و امضاى ايشان ندارد . » آرى ، پس از تفويض سنن به حقير از جانب علامه ، كتاب در حال حيات آن بزرگوار چندين بار چاپ شد ؛ فقط از چاپ نخست يك بسته چند جلدى جهت ملاحظه به معظم‌له تقديم شد و ايشان ، بقيه را در اختيار حقير گذاشتند و جالب اين‌كه